تشخیص سرطان سینه در سنین باروری، یکی از نگران‌کننده‌ترین لحظات زندگی یک زن است؛ اما امروزه، برخلاف گذشته، امکان حفظ باروری پیش از شروع درمان‌های ضدسرطان وجود دارد و این موضوع به بخشی جدایی‌ناپذیر از برنامه ی درمانی تبدیل شده است. 

تمام راهنماهای معتبر پزشکی دنیا بر این نکته تأکید دارند که به‌محض تشخیص بیماری، بیمار باید درباره ی خطر ناباروری ناشی از درمان‌ها و راه‌های حفظ باروری مشاوره دریافت کند و این گفت ‌وگو باید پیش از هر نوع اقدام درمانی انجام شود؛ زیرا بسیاری از درمان‌های سرطان سینه، به‌ویژه شیمی‌درمانی، می‌توانند به تخمدان‌ها آسیب بزنند و باعث کاهش شدید ذخیرهٔ تخمک یا حتی یائسگی زودهنگام شوند.

روش‌های استاندارد و قابل‌اطمینان 

خوشبختانه روش‌های مؤثری برای حفظ باروری در این شرایط وجود دارد که توسط تمام مراجع علمی معتبر تأیید شده‌اند.

استاندارد طلایی برای زنان متأهل مبتلا به سرطان سینه، انجماد جنین (Embryo Cryopreservation) و برای زنان مجرد، انجماد تخمک (Oocyte Cryopreservation) است که پیش از شروع شیمی‌درمانی انجام می‌شود. در این روش‌ها، با تحریک تخمدان‌ها، تخمک‌های بالغ جمع‌آوری و منجمد می‌شوند تا در آینده برای بارداری استفاده شوند.

 برای زنانی که به هر دلیل قادر به انجام این روش‌ها نیستند یا زمان کافی ندارند، گزینه ی جایگزینی مانند انجماد بافت تخمدان (Ovarian Tissue Cryopreservation) وجود دارد که به‌ویژه برای موارد اورژانسی کاربرد دارد.

آیا این روش‌ها برای بیماران مبتلا به سرطان سینه بی‌خطر هستند؟ 

این نگرانی اصلی و کاملاً به‌جای همه ی بیماران است. از آنجایی که بسیاری از سرطان‌های سینه به هورمون استروژن حساس هستند، افزایش موقت این هورمون در فرآیند تحریک تخمدان (جهت به‌دست‌آوردن تخمک) نگرانی‌هایی را ایجاد می‌کند؛ اما تحقیقات گسترده و پیگیری‌های بلندمدت، پاسخ آرامش‌بخشی به این نگرانی داده‌اند. مطالعات نشان داده‌اند که میزان بقا و عود بیماری در زنانی که برای حفظ باروری تحت تحریک تخمدان قرار گرفته‌اند، با افرادی که این کار را نکرده‌اند، تفاوت معناداری ندارد.

برای افزایش ایمنی بیشتر، امروزه در پروتکل‌های تحریک تخمدان برای این بیماران، از داروهایی استفاده می‌شود که سطح استروژن را در حد ایمن‌تری نگه می‌دارند.

دکتر «سانار علایی» ،عضو هیات علمی گروه بیولوژی تولید مثل دانشکده علوم و فن آوری های نوین پزشکی