دکتر هادی علیقلی، عضو هیات علمی گروه علوم اعصاب دانشکده علوم و فناوری‌های نوین پزشکی ، بر اهمیت توجه به سلامت مغز در طراحی و توسعه شهر، محله و خانه‌های دوستدار سالمند تأکید کرد.

به گزارش روابط عمومی دانشکده علوم و فناوری‌های نوین پزشکی، دکتر «هادی علیقلی» عضو هیات علمی گروه علوم اعصاب با اشاره به اینکه سالمندی تنها با تغییرات جسمی همراه نیست، گفت: مغز و دستگاه عصبی نیز در طول زندگی دستخوش تغییرات می‌شوند و به همین دلیل، محیط زندگی سالمندان می‌تواند در حفظ عملکرد شناختی، سلامت روان، تحرک، استقلال و مشارکت اجتماعی آنان نقش مهمی داشته باشد.

وی افزود: از دیدگاه علوم اعصاب، محیط مناسب برای سالمندان باید علاوه بر ایمنی و دسترسی، امکان تعامل اجتماعی، فعالیت ذهنی، تحرک متناسب، خواب کافی و کاهش عوامل استرس‌زا را فراهم کند. بنابراین، مفهوم جامعه دوستدار سالمند نباید تنها به مناسب‌سازی فیزیکی محدود شود، بلکه نیازهای مغز و سیستم عصبی نیز باید در طراحی محیط زندگی مورد توجه قرار گیرد.

شهر دوستدار سالمند؛ بستری برای حفظ سلامت مغز

این عضو هیات علمی گروه علوم اعصاب با بیان اینکه محیط شهری می‌تواند بر میزان فعالیت جسمی و اجتماعی سالمندان تأثیرگذار باشد، اظهار کرد: وجود پیاده‌روهای ایمن، فضاهای سبز، محل‌های مناسب استراحت، دسترسی آسان به خدمات و حمل‌ونقل عمومی و فراهم‌کردن امکان حضور مستقل سالمندان در محیط اجتماعی، می‌تواند فرصت بیشتری برای تحرک و تعامل آنان ایجاد کند.

دکتر علیقلی ادامه داد: فعالیت بدنی و ارتباطات اجتماعی از مؤلفه‌های مهم در توجه به سلامت مغز هستند و طراحی مناسب شهری می‌تواند زمینه حضور فعال‌تر سالمندان در جامعه و حفظ استقلال آنان در انجام فعالیت‌های روزمره را فراهم کند.

محله؛ فرصتی برای تعامل اجتماعی و فعالیت شناختی

وی با اشاره به اهمیت ارتباطات اجتماعی در دوران سالمندی گفت: مغز انسان در طول زندگی تحت تأثیر تعامل با محیط و سایر افراد قرار دارد. محله‌ای که امکان دیدار با دوستان، حضور در فعالیت‌های اجتماعی، دسترسی به فضاهای فرهنگی و مشارکت در برنامه‌های جمعی را فراهم می‌کند، می‌تواند فرصت‌های بیشتری برای فعالیت ذهنی و اجتماعی سالمندان ایجاد کند.

عضو هیات علمی گروه علوم اعصاب دانشکده علوم و فناوری‌های نوین پزشکی افزود: کاهش انزوای اجتماعی و فراهم‌کردن فرصت مشارکت سالمندان در فعالیت‌های خانوادگی و اجتماعی، باید به عنوان یکی از مؤلفه‌های مهم در برنامه‌ریزی برای سلامت دوران سالمندی مورد توجه قرار گیرد.

خانه؛ نخستین محیط حمایت از سلامت مغز و سیستم عصبی

دکتر علیقلی با تأکید بر نقش خانه در سلامت و استقلال سالمندان اظهار کرد: خانه سالمند باید علاوه بر ایجاد آسایش، از نظر حرکتی و شناختی نیز محیطی ایمن و قابل پیش‌بینی باشد. نور کافی، مسیرهای رفت‌وآمد بدون مانع، کاهش عوامل خطر زمین‌خوردن، نظم مناسب محیط و دسترسی آسان به وسایل مورد نیاز، می‌تواند به حفظ استقلال سالمند کمک کند.

وی ادامه داد: حفظ نظم در برنامه روزانه، توجه به خواب کافی، برقراری ارتباط با اعضای خانواده و مشارکت دادن سالمند در تصمیم‌گیری‌های روزمره نیز از عواملی است که می‌تواند در حمایت از عملکرد شناختی و کیفیت زندگی او مؤثر باشد.

سالمندی سالم؛ فراتر از درمان بیماری‌های عصبی

عضو هیات علمی گروه علوم اعصاب دانشکده علوم و فناوری‌های نوین پزشکی با تأکید بر ضرورت تغییر نگاه به سالمندی گفت: توجه به سالمندی نباید تنها به تشخیص و درمان بیماری‌های عصبی محدود شود، بلکه پیشگیری، حفظ عملکرد مغز، حمایت از استقلال و فراهم‌کردن محیط مناسب برای زندگی سالمند نیز اهمیت دارد.

دکتر علیقلی خاطرنشان کرد: ایجاد جامعه دوستدار سالمند نیازمند همکاری میان حوزه‌های مختلف از جمله علوم اعصاب، نظام سلامت، خانواده، مدیریت شهری، معماری و سایر حوزه‌های مرتبط است تا محیط زندگی سالمندان متناسب با نیازهای جسمی، شناختی و اجتماعی آنان طراحی و مناسب‌سازی شود.

جامعه دوستدار سالمند؛ فراتر از مناسب‌سازی فیزیکی

وی افزود: هر اندازه محیط زندگی با نیازهای سالمندان سازگارتر باشد، فرصت بیشتری برای حفظ استقلال، مشارکت اجتماعی و برخورداری از کیفیت زندگی مطلوب در دوران سالمندی فراهم خواهد شد.

دکتر علیقلی در پایان گفت: جامعه دوستدار سالمند فقط به معنای شهری با پله‌های کمتر، مسیرهای ایمن‌تر و نیمکت‌های بیشتر نیست؛ بلکه جامعه‌ای است که در طراحی شهر، محله و خانه، سلامت مغز، حرکت، ارتباطات اجتماعی، استقلال و کرامت سالمند را نیز مورد توجه قرار می‌دهد./ل.بهزادی

پایان خبر