دانشکده علوم و فن آوری های نوین شیراز
تشخیص زودهنگام بیماریها و نقش نانوفناوری پزشکی
عضو هیات علمی گروه نانوفناوری پزشکی دانشکده علوم و فن آوری های نوین پزشکی ، مطالبی در خصوص تشخیص زودهنگام بیماریها و نقش نانوفناوری پزشکی در این زمینه عنوان کرد.
به گزارش روابط عمومی دانشکده علوم و فن آوری های نوین پزشکی، دکتر «اسماعیل میرزائی» عضو هیات علمی گروه نانوفناوری پزشکی در مورد تشخیص زودهنگام بیماریها توضیح داد: تشخیص زودهنگام بیماریها بهویژه سرطان، بیماریهای قلبی، اختلالات متابولیک و عفونتهای مزمن، نقش تعیینکنندهای در بهبود نتایج درمان، افزایش شانس بقا و کاهش بار اقتصادی و اجتماعی دارد.
وی اضافه کرد: شناسایی بیماری در مراحل اولیه، زمانی که بار توموری یا شدت آسیب بافتی کم است، امکان استفاده از درمانهای هدفمندتر، کمتر تهاجمی و با عوارض جانبی محدودتر را فراهم میکند.
دکتر میرزائی با بیان اینکه روشهای تشخیصی سنتی، از جمله تصویربرداری رایج، آزمونهای بیوشیمیایی و نمونهبرداریهای تهاجمی، اغلب در تشخیص مراحل اولیه محدودیت دارند، ادامه داد: این محدودیتها ناشی از نیاز به حجم نمونه بالا، حساسیت محدود، زمانبر بودن و هزینه بالاست؛ از اینرو، توسعه ابزارهای تشخیصی با حساسیت و اختصاصیت مولکولی بالا، سرعت پاسخ سریع و کمتهاجمی بودن به یک ضرورت علمی بدل شده است.
این عضو هیات علمی گروه نانوفناوری پزشکی اظهار داشت: نانوفناوری پزشکی، با بهرهگیری از نانوساختارها در مقیاس ۱–۱۰۰ نانومتر، امکان شناسایی بیومارکرهای مرتبط با بیماریها را با حساسیت بسیار بالا فراهم میآورد.
وی بیان این مطلب که نانوذرات هدفمند بهویژه در سرطان، میتوانند به سلولهای سرطانی متصل شده و سیگنالهای نوری، مغناطیسی یا الکتروشیمیایی تولید کنند که نسبت سیگنال به نویز را افزایش داده و امکان تشخیص پیش از ظهور علائم بالینی را فراهم میکند، افزود: همچنین، نانوحسگرهای زیستی و سامانههای «Lab-on-a-Chip»، تشخیصهای سریع، کمنمونه و چندپارامتری را امکانپذیر میسازند.
دکتر میرزائی در ادامه تاکید کرد: کاربرد نانوفناوری محدود به سرطان نیست؛ تشخیص بیماریهای عفونی، التهابی و متابولیک نیز از مزایای حساسیت بالا و پاسخ سریع نانوساختارها بهرهمند میشوند.
عضو هیات علمی گروه نانوفناوری پزشکی دانشگاه علوم پزشکی شیراز گفت: این فناوری با فراهمسازی دادههای دقیق مولکولی و امکان پایش زمان واقعی، نه تنها تشخیص زودهنگام، بلکه پیشبینی پاسخ به درمان، پایش پیشرفت بیماری و شخصیسازی درمان را نیز ممکن میسازد و به جزء اساسی سیستمهای تشخیصی و مراقبتی مدرن تبدیل شده است./ل.بهزادی
پایان خبر
نظر دهید